Przedwiosenne łąki i jeziora

Wraz z nadchodzącym weekendem kiełkowała we mnie tylko jedna myśl - rower, trzeba wsiąść na rower i pomknąć przed siebie. Rzut oka na prognozę pogody dawał nadzieję na pomyślne otwarcie sezonu. Pojechałam więc w poszukiwaniu wiosny, odgłosów ptaków i miejsca, gdzie być może łatwiej będzie poukładać myśli. Mijając Perzyny usłyszałam gdzieś w oddali żurawi klangor. Od razu przypomniała mi się pewna scena, która podbiła moje serce. Dwa lata temu, mniej więcej o tej porze, trafiłam nad jeziorem Nowowiejskim na żurawie spacerujące i tańczące na podmokłej łące. Przedstawienie było absolutnie fascynujące i po prostu piękne, zdjęcia zupełnie nie oddają magii tamtej chwili, ale można zobaczyć je tutaj: http://zbaszynprzedmiescie.blogspot.com/2015/02/zurawie.html. Zboczyłam więc z głównej drogi, by odwiedzić łąki położone nieopodal jeziora i lasu - z cichą nadzieją, że może uda mi się ponownie zobaczyć tańczące żurawie. 

Żurawi nie spotkałam, ale nie szkodzi, to co najpiękniejsze, zazwyczaj zdarza się bez planowania - wierzę, że jeszcze kiedyś będę miała okazję te majestatyczne ptaki obserwować. Zamiast tego stanęłam na podmokłej łące, a każdy mój krok odpowiadał delikatnych chlupotem. Miękka i nasiąknięta ziemia uginała się pod moim ciężarem. Wokół unosił się charakterystyczny zapach mokrej gleby - nieomylny znak, że wiosna już blisko. 

Z drzew otaczających śródleśną łąkę odzywały się rozmaite ptaki. Słońca wyzierało gdzieś nieśmiało zza chmur, oświetlając stojącą pośród trawy wodę. Jeszcze kilka tygodni, a łąka zacznie się zielenić, potem być może pojawią się kwiaty, ziemia wyschnie, a przyroda zacznie się przygotowywać do letnich upałów. Póki co do akcji wkroczyły już krety, których działalność zdradzają pojawiające się na powierzchni ziemi kopczyki. Niezawodna maszyna przyrody ruszyła, na razie powoli, ale gdy nabierze rozpędu, nic nie zdoła jej powstrzymać. 

Łąka na której dwa lata temu obserwowałam żurawie - tym razem pusta...

Będąc tak blisko wody, nie mogłam odmówić sobie przyjemności popatrzenia na tafle jezior, które jeszcze nie tak dawno skute były lodem. Dziś w szuwarach buszują już kaczki, a dzikie gęsi ćwiczą przeloty pomiędzy jeziorem Błędno, a jeziorem Nowowiejskim. Wszystko budzi się do życia i zaczyna od początku - cierpliwie, powtarzając ten sam scenariusz, który jednak każdego roku wygląda trochę inaczej. Ostatnio trudno mi o cierpliwość i pogodzenie z tym, że wszystko ma odpowiedni porządek, a czekanie swoją wartość. Natura daje jednak wyraźną lekcję - na wszystko przyjdzie pora i właściwy czas.

Drzewo powalone nad jeziorem Błędno - nic tylko przysiąść i kontemplować.

Jezioro Nowowiejskie.

Jezioro Nowowiejskie.

Słowo na dziś

"O ósmej rano jest cicho i biało. Potem mgła powoli idzie do góry i pojawia się rozproszone złote światło. Widać krzewy i drzewa w ogrodzie, potem płot i reszta pejzażu powoli wraca na swoje miejsce. Szron znika z trawy. Na gałęziach lśnią srebrne pajęczyny. Ale wciąż jest cicho, cicho i zimno. Słychać pojedyncze krople spadające z północnej połaci dachu do rynny. 

To jest jesień, połowa października. Z niektórych drzew, z olch i jesionów opadła już część liści i dobrze znany pejzaż zmienia się raptem i w niespodziewanych miejscach otwierają się nowe przestrzenie. Spojrzenie nie napotyka na opór i biegnie gdzieś w głąb krajobrazu. Wśród bezlistnych gałęzi drzew widać opuszczone ptasie gniazda. Któregoś dnia na niebie pojawiają się klucze dzikich gęsi lecących na południe. (...)

(...) Pojawia się słońce i drzewa stają w czerwonych i złotych płomieniach. Nie ma piękniejszego światła niż światło jesieni. W nieruchomym powietrzu blask zaciera kontury rzeczy i zostawia jedynie barwy. Nawet dźwięki są wyraźniejsze, oddzielone od siebie i trwają dłużej. (...) Ten blask i ta cisza wydają się w jakiś sposób nieuchronne. To jest prawdziwy koniec pór roku, koniec życia i tak, jeśli będziemy mieli szczęście albo łaskę, będzie wyglądał koniec."

                             Andrzej Stasiuk - fragment felietonu Połowa października, powrót z książki Fado

Październik - Nowa Wieś Zbąska, nad jeziorem Nowowiejskim.

 

Żurawie

Ostatni dzień lutego. Jadąc dookoła Błędna, w okolicach Nowej Wsi Zbąskiej usłyszałam charakterystyczne nawoływanie. Takie dźwięki, niosące się echem po całej okolicy, wydaje tylko jeden ptak. To klangor żurawi. Wędrując za odgłosami, szybko namierzyłam ptaki na podmokłej łące nieopodal przewężenia między jeziorem Błędno, a jeziorem Nowowiejskim. Już przyleciały - ich smukłe sylwetki zwiastują nadchodzącą wiosnę.

Stojąc na wzniesieniu nad łąką, miałam doskonały widok na cztery majestatyczne żurawie. Poruszały się z ogromną gracją, wędrując wzdłuż łąki tam i z powrotem. Raz po raz zatrzymywały się w grupie i cały teren wypełniał ich wspaniały klangor. Na takie widoki można patrzeć całymi godzinami. Te piękne ptaki pojawiają się w Polsce coraz rzadziej, nie służy im bowiem osuszanie terenu. Ich naturalne środowisko to bagna, rozlewiska, wilgotne łąki i pastwiska, tereny nad jeziorami i rzekami. Jezioro Błędno i cały ciąg Bruzdy Zbąszyńskiej to dobre miejsce dla żurawi - naturalne obniżenie terenu i duża ilość jezior zachęca ptaki, by zatrzymać się właśnie w tych okolicach.

Ostatecznie żurawiom znudziło się brodzenie po łące, wzbiły się więc w powietrze, robiąc kilka widowiskowych kółek nad polami i poszybowały w stronę lasu, w którym znajduje się jezioro Mączne (o tym miejscu szerzej tutaj: http://zbaszynprzedmiescie.blogspot.com/2014/11/sciezka-przyrodniczo-lesna-nad-jeziorem.html). Pojechałam dalej, pozostawiając za sobą cichnący wśród drzew żurawi klangor. Zwiastuny wiosny są wszędzie - warto wyruszyć na ich spotkanie.