Zbąszyń Przedmieście: krzyż

Pokazywanie postów oznaczonych etykietą krzyż. Pokaż wszystkie posty

poniedziałek, 1 stycznia 2018

Cmentarz ewangelicki w Szarkach

Są takie miejsca, gdzie po dawnych cmentarzach zostało już tylko wspomnienie. Nagrobki zniszczono, rozebrano, część zniknęła pod warstwą mchu i porostów. Cegły z kaplicy posłużyły być może do nowych celów. Potomkowie zmarłych, nie są już mieszkańcami tych ziem. Można by pomyśleć - zwykły las, drzewa, ścieżka, mgła, zimowe szarości. Tak właśnie wygląda kawałek lasu w małej, poolęderskiej wsi Szarki, położonej w powiecie nowotomyskim. Pewnie nikt nie zauważyłby tego miejsca, gdyby nie krzyż...

Ci, którzy bywali już na cmentarzach ewangelickich mogliby zwrócić uwagę na to, że nagle pośrodku lasu, w monokulturze sosny, pojawiają się drzewa liściaste. Nie ma ich na terenie cmentarza w Szarkach zbyt wiele, ale ciągle są widoczne i dają znać, że dawniej ulokowana była tutaj nekropolia. Próżno już jednak szukać śladów po mogiłach. W leśnym runie widać jedynie pozostałości po fundamentach, najprawdopodobniej cmentarnej kaplicy.

Poza drobnymi śladami z przeszłości, nekropolią zawładnęła cisza. Przykrywa las i to miejsce, milcząc o ludziach, którzy byli dawniej częścią lokalnej społeczności. Społeczność jednak nie zapomniała - prosty krzyż przypomina, że stąpamy po terenie cmentarza. Przypomina, o błogosławionych umarłych. To wcale nie było aż tak dawno... Wystarczyło sto lat, może trochę ponad sto lat - czas biegnie i pokazuje, że ludzkie życie i pamięć przemijają tak szybko.

W tym przemijaniu, znikaniu, usuwaniu się w cień i w przeszłość, każdemu z nas przyjdzie uczestniczyć. I nie wiadomo, co stanie się z miejscem, gdzie my spoczniemy. Czy ktoś będzie po latach o nim pamiętał? A może pamięć zachowają jedynie drzewa i cisza? Nadzieja w słowie błogosławieni. Błogosławieni, czyli szczęśliwi - niezależnie od tego, gdzie spoczywają i czy jeszcze ktoś o nich na ziemi pamięta...

O innych cmentarzach ewangelickich, położonych w okolicach Zbąszynia pisałam tutaj:
Strzyżewo - http://zbaszynprzedmiescie.blogspot.com/2014/07/cmentarz-ewangelicki-w-strzyzewie.html

Stefanowo - http://zbaszynprzedmiescie.blogspot.com/2015/01/cmentarz-ewangelicki-w-stefanowie.html

Stefanowice - http://zbaszynprzedmiescie.blogspot.com/2015/07/cmentarz-ewangelicki-w-okolicach.html

Przychodzko - http://zbaszynprzedmiescie.blogspot.com/2015/03/cmentarz-ewangelicki-w-przychodzku.html

Nowy Dwór - http://zbaszynprzedmiescie.blogspot.com/2014/11/cmentarz-ewangelicki-w-nowym-dworze.html

Lutol Mokry - http://zbaszynprzedmiescie.blogspot.com/2016/01/cmentarz-w-lutolu-mokrym.html

Mariankowo - http://zbaszynprzedmiescie.blogspot.com/2016/09/cmentarz-ewangelicki-w-mariankowie.html

czwartek, 13 kwietnia 2017

Kapliczka Chrystusa Ukrzyżowanego w Podmoklach Wielkich

Niewielka, niszczejąca kapliczka przy drodze w Podmoklach Wielkich. A w niej Chrystus ukrzyżowany, przybity do desek uwieńczonych tabliczką INRI - Iesus Nazarenus Rex Iudaeorum. Ozdobiony sztucznymi kwiatami, wetkniętymi za krzyż przez mieszkańców wioski. Taki cichy, bezbronny, od lat wiszący przy drodze z umęczoną głową opadającą na pierś. Dziś taki sam, jak i wtedy.

Może ktoś czasem z przyzwyczajenia przeżegna się przy kapliczce. Może ktoś spojrzy na sekundę w Jego twarz, z tylnego fotela samochodu, mijając to miejsce w pędzie codziennego życia. Może ktoś nawet sfotografuje kapliczkę i opisze, by ocalić ją od zapomnienia. Bez Niego to miejsce nie miałoby jednak takiego znaczenia. Byłoby bardziej bądź mniej udaną architekturą, kupą cegieł, cementu, drobnych detali - może nawet i ładnych, ale nie kryjących żadnej głębi. On zawisł jednak na krzyżu w określonym celu - i na Golgocie i w Podmoklach Wielkich. O tym celu chcę sobie przypominać - na co dzień, ale może szczególnie w okresie tajemnicy Świąt Jego Zmartwychwstania.

sobota, 2 stycznia 2016

Cmentarz w Lutolu Mokrym

Niewielka wieś Lutol Mokry, położona w gminie Trzciel, pochwalić może się interesującym cmentarzem. Nekropolia położna jest, patrząc od strony Zbąszynia, przy samym wjeździe do wsi. To niewielki teren, zadbany i otoczony płotem. Na pierwszy rzut oka cmentarz wygląda jak każdy inny. Poza współczesnymi grobami znaleźć można tu jednak stare nagrobki, z początku XX w. Z dużym prawdopodobieństwem stwierdzić mogę, iż część z tych nagrobków, to groby Ewangelików.

W tle widać ceglaną kapliczkę.

Nowsza część cmentarza.

Na pierwszym planie starsze nagrobki.

Cmentarz wyraźnie dzieli się na nowszą i starszą cześć. Od strony parkingu znajdują się najstarsza nagrobki, natomiast po przeciwnej stronie cmentarza są groby nowsze, aż do grobów współczesnych. Przy głównej alei tego niewielkiego cmentarza wznosi się ceglana kapliczka, o której szerzej pisałam w tym poście: http://zbaszynprzedmiescie.blogspot.com/2015/02/kapliczki-w-lutolu-mokrym.html .

Starsze nagrobki szczególnie mnie zainteresowały, gdyż zarówno z ich architektury, jak i nazwisk na tablicach nagrobnych wynika, iż to groby Ewangelików, którzy przed II Wojną Światową stanowili znaczny procent mieszkańców tych ziem. Groby do złudzenia przypominają nagrobki, które obejrzeć można na innych cmentarzach ewangelickich rozsianych po okolicach. Charakterystyczne zdobienia, kolumny imitujące drzewa (niedawno natrafiłam na informację, iż ten element ewangelickich cmentarzy zwany jest ściętym drzewem życia), jak również tablice w języku niemieckim wskazują jednoznacznie, iż mamy do czynienia z cmentarzem ekumenicznym - poza Katolikami, a być może i niewierzącymi, leżą tu również dawni mieszkańcy Lutola Mokrego wyznania ewangelickiego.

Na cmentarzu w Lutolu Mokrym podziwiać można różnego rodzaju krzyże - są tu krzyże wykonane z kamienia, z drewna, jak i z metalu. Zachwyciła mnie precyzja wykonania metalowych krzyży - moim zdaniem są naprawdę piękne.

Cmentarz w Lutolu Mokrym to jak dotąd jedyna działająca nekropolia w okolicy, na której znalazłam ewangelickie nagrobki. Zazwyczaj cmentarze są wyraźnie podzielone i w miejscowościach znaleźć można katolickie cmentarze parafialne bądź cmentarze komunalne, a gdzieś na obrzeżach miejscowości albo w lasach znajdują się popadające w ruinę cmentarze ewangelickie. Po wojnie ludność niemiecka opuściła te ziemie - pozostały jedynie groby ich bliskich, dziś najczęściej zupełnie zapomniane.

Mieszkańcy Lutola Mokrego i okolic spoczywają w tej samej ziemi - bez względu na wyznanie. Za życia stąpali po tych samych drogach, mijali te same domy, szukali cienia pod tymi samymi drzewami i spoglądali na to samo słońce. Po co szukać tego, co nas dzieli, skoro można dostrzec to, co łączy. Ta nekropolia to niesamowita lekcja historii i wspólnoty człowieczeństwa.